θανάσης τριαρίδης   * LIBERtÉ

 

 

LIBERtÉ

θάνατος για δύο πρόσωπα σε δυο πράξεις

 


 

~

 

 

σημείωση

 

 

Το Liberté (όπως και κάθε άλλο γραπτό μου) είναι (σωστότερα: θα ήθελα να είναι) μια ακόμη αφήγηση προορισμένη για να διαβαστεί. Η θεατρική φόρμα που χρησιμοποίησα ήταν μονάχα το μέσο που ένιωσα προσφορότερο για να καταγράψω μια ιστορία για την ελευθερία – για την ολοκληρωτική σκλαβιά, τη θανατερή αιωνιότητα, αλλά και την ακατάλυτη ανθρώπινη ορμή που κρύβει μέσα της ετούτη η αινιγματική, πιθανώς και απάνθρωπη, λέξη.

 

Είναι προφανές πως ο τίτλος και αυτού του «έργου» μου (όπως άλλωστε και ο τίτλος των «έργων» μου Égalité και Fraternité) παραπέμπει στο σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης (και όχι μόνο αυτής) LIBERTÉ, eGALITÉ, FRATERNITÉ.  Το τρίπτυχο αυτό (που συνοδεύεται από τη διαφωτιστική απόληξη OU LA MORT), αν μεταφερθεί από το πολιτικό στο προσωπικό (: στο ερωτικό) επίπεδο, γεννά ένα τέρας – και συνακόλουθα, όπως συμβαίνει με τα τέρατα, γεννά δυνατότητες ακρότατης αγάπης που με ερεθίζουν ιδιαίτερα (φαντάζομαι, και κάθε άλλον).

 

Το κείμενο του Liberté διαβάστηκε και διορθώθηκε από τον Γιάννη Ευαγγέλου. Και για αυτό ισχύουν όσα σημειώνω και για τα υπόλοιπα «θεατρικά έργα» μου La ultima noche ή οι καρχαρίες, 2010, Historia de un amor ή τα μυρμήγκια, 2011, Μένγκελε, 2012, Égalité, 2012, Fraternité, 2012): δεν γνωρίζω αν μπορεί να παρουσιαστεί στο θέατρο, αν έχει αυτό που ονομάζουμε «θεατρικότητα». Οι σκηνικές (;) οδηγίες που ενσωμάτωσα στο «έργο» ήταν για μένα απαραίτητο κομμάτι της αφήγησης. Αν κάποιος σκηνοθέτης (ή όποιος άλλος) νιώσει πως δεν του είναι χρήσιμες, ας τις αγνοήσει ή ας τις αλλάξει. Δεν έχω αντίρρηση, αντί για έναν άντρα και μια γυναίκα, να παίξουν δυο γυναίκες ή δύο άντρες ή ένας εγγαστρίμυθος με μια κούκλα – ή ακόμη και παιδιά. Εξάλλου, όπως επιμένω σε κάθε αντίστοιχη εισαγωγή των «έργων» μου, νιώθω πως όλες οι αφηγήσεις απευθύνονται σε παιδιά – οι ενήλικοι είναι ήδη πνευματικά νεκροί, γυαλιστερά ταριχευμένα πτώματα.

 

Μια ενδεχόμενη παράσταση του Liberté θα γεννούσε ένα σκηνικό –ή και όχι μόνον σκηνικό– ερώτημα: ο Π είναι πράγματι ένα κομμένο (και ηλεκτροδοτημένο) κεφάλι ή ένας αρτιμελής άνθρωπος που γίνεται θύμα μιας εξωφρενικής φάρσας; Αυτό το ερώτημα ας απαντηθεί ελεύθερα από ηθοποιούς και σκηνοθέτες (δικαιώνοντας, κατά κάποιον τρόπο, και τον τίτλο του έργου). Εξίσου ελεύθερα φαντάζομαι πως μπορεί να απαντηθεί το αντίστοιχο ερώτημα για την καταληκτήρια είσοδο της Αγαύης στις Βάκχες του Ευριπίδη: ποιος είναι το κομμένο κεφάλι πάνω στο θύρσο της; – ή ακόμη: ετούτο το καρφωμένο στο ραβδί της κεφάλι είναι μήπως ζωντανό ή περιφέρεται ως μακάβριο παραδειγματικό λείψανο; Οι άνθρωποι μπορούμε να απαντούμε ελεύθερα για τα κεφάλια των άλλων, για την αγάπη που σφυρίζει ολόλαμπρη πάνω από τους ξένους, νομίζουμε, λαιμούς.

 

 

θ. τ.  – Ιούλιος 2012