θανάσης τριαρίδης   * Humlet

 

 

Humlet

πείνα για δύο πρόσωπα σε δυο πράξεις
 

 

~

 

 

σημείωση

 

 

Και ο Humlet (όπως και κάθε άλλο γραπτό μου) είναι (σωστότερα: θα ήθελα να είναι) μια ακόμη αφήγηση προορισμένη για να διαβαστεί. Η θεατρική φόρμα που χρησιμοποίησα ήταν μονάχα το μέσο που ένιωσα προσφορότερο για να καταγράψω μια ιστορία για την πείνα που υπάρχει μέσα σε ένα όνομα – και για την πείνα που κάποτε υπερεκχειλίζει και κατασπαράζει την ύπαρξη η οποία την περιέχει.

 

Για τον Humlet (που διαβάστηκε και διορθώθηκε από τον Γιάννη Ευαγγέλου) ισχύουν όσα μονότονα σημείωνα και για τα προηγούμενα «θεατρικά έργα» μου: δεν γνωρίζω αν είναι παραστάσιμο κείμενο· η ενδεχόμενη «θεατρικότητά» του παραμένει και πάλι ένα ζητούμενο για μένα. Οι σκηνικές (;) οδηγίες που ενσωμάτωσα στο «έργο» ήταν μονάχα ένα κομμάτι της αφήγησης. Αν κάποιος σκηνοθέτης μιας μελλοντικής παράστασης (ή όποιος άλλος) νιώσει πως δεν του είναι χρήσιμες, ας τις αγνοήσει ή ας τις αλλάξει. Σπαθιά, δηλητήρια, ανθρώπινα κρανία (και άλλα αντίστοιχα παλιά εργαλεία) πιθανώς να χρησιμεύσουν σε κάποιον που αναθυμάται παλιές ιστορίες – όσο κι αν σε εμένα φαίνονται περιττά. Η αλλαγή του σκηνικού χώρου σε κάτι άλλο (σε ωκεανό ή σε διαστημόπλοιο, ας πούμε) πιθανώς να υπηρετήσει μια (τολμηρότερη;) σκηνοθετική γραμμή – στην οποία, όπως και σε κάθε άλλη, εκ προοιμίου συναινώ. Και φυσικά δεν έχω αντίρρηση αν, αντί για δυο άντρες, παίξουν δύο γυναίκες ή δύο άντρες ντυμένοι γυναίκες ή ένας εγγαστρίμυθος με μια κούκλα – ή ακόμη και παιδιά. Εξάλλου, όπως επιμένω σε κάθε αντίστοιχη εισαγωγή των «έργων» μου, νιώθω πως όλες οι αφηγήσεις απευθύνονται σε παιδιά – οι ενήλικοι είναι ήδη πνευματικά νεκροί, γυαλιστερά ταριχευμένα πτώματα.

 

Μόνο μία παράκληση έχω προς τους συντελεστές ετούτης της μελλοντικής παράστασης: θα ήθελα, για λόγους δικούς μου, για λόγους πρόληψης, να μην φανεί (: να μην κυλήσει – να μην χυθεί) ούτε μια σταγόνα αίμα.

 

Διαβάζοντας εκ των υστέρων τον Humlet, ξαφνικά (και αρκετά σκοτισμένος, είναι η αλήθεια) ένιωσα πως, περισσότερο από καθετί άλλο, είναι μια ιστορία με φαντάσματα, σαν κι αυτές που τάραζαν (ή φώτιζαν) τις παιδικές νύχτες μου. Έτσι σκέφτομαι πως θα ήταν πιθανώς ενδιαφέρον o Humlet να παιχτεί κάποτε από δύο (;) αόρατους ηθοποιούς. Και μιλώ κυριολεκτικά για αόρατους ηθοποιούς και όχι για κρυμμένους. Δεν ξέρω αν κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει εφικτό· ωστόσο, ένα τέτοιο ενδεχόμενο ίσως να προκαλούσε την τόσο ποθητή για μένα σύγχυση υποκειμένων, ρόλων, ταυτοτήτων, εν τέλει υπάρξεων – και να παρέδιδε το θεατή ανυπεράσπιστο στην ανθρώπινη βοή, στην παμπάλαια λαχτάρα για φαντάσματα, για πεινασμένες σκιές και πεινασμένες λάμψεις που περιμένουν, επιτέλους, να συναντηθούν μέσα στον δύσκολο κόσμο.

 

 

θ. τ. – Δεκέμβριος 2012