θανάσης τριαρίδης   * FRATERNITÉ

 

 

FRATERNITÉ

άγγιγμα για δύο πρόσωπα σε δυο πράξεις

 


 

~

 

 

σημείωση

 

 

Το Fraternité (όπως και κάθε άλλο γραπτό μου) είναι (σωστότερα: θα ήθελα να είναι) μια ακόμη αφήγηση προορισμένη για να διαβαστεί. Η θεατρική φόρμα που χρησιμοποίησα ήταν μονάχα το μέσο που ένιωσα προσφορότερο για να καταγράψω μια ιστορία για την αδελφοσύνη – και για την άβυσσο που ξεκινάει πίσω από αυτή την εντέλει ακατάληπτη λέξη.

 

Ψάχνοντας μέσα μου τη ρίζα αυτού του «έργου» (και των δύο ομόκεντρων με αυτό έργων μου Égalité και Fraternité), ίσως πρέπει να ανατρέξω σε μια στιγμή της εφηβείας μου, όταν διάβασα το πλήρες σύνθημα της Γαλλικής Επανάστασης: LIBERTÉ, eGALITÉ, FRATERNITÉ OU LA MORT. Η διλημματική όσο και τρομακτική απόληξη (το ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗ Ή ΘΑΝΑΤΟΣ, που πριν καν κλείσει ο 18ος αιώνας ακρωτηριάστηκε για λόγους «ιστορικής εξομάλυνσης»,) αυτονομήθηκε, ίσως και αυθαίρετα, μέσα μου και έσπρωξε τη σκέψη μου πάνω στο αβάσταχτο ή και τραγικό δίλημμα ετούτης της αλλόκοτης φενάκης.

 

Το κείμενο του Fraternité διαβάστηκε και διορθώθηκε από τον Γιάννη Ευγγέλου. Και για αυτό ισχύουν όσα σημειώνω και για τα υπόλοιπα «θεατρικά έργα» μου La ultima noche ή οι καρχαρίες, 2010, Historia de un amor ή τα μυρμήγκια, 2011, Μένγκελε, 2012, Égalité, 2012, Fraternité, 2012): δεν γνωρίζω αν μπορεί να παρουσιαστεί στο θέατρο, αν έχει αυτό που ονομάζουμε «θεατρικότητα». Οι σκηνικές (;) οδηγίες που ενσωμάτωσα στο «έργο» ήταν για μένα απαραίτητο κομμάτι της αφήγησης. Αν κάποιος σκηνοθέτης (ή όποιος άλλος) νιώσει πως δεν του είναι χρήσιμες, ας τις αγνοήσει ή ας τις αλλάξει. Δεν έχω αντίρρηση, αντί για δύο άντρες να παίξουν δυο γυναίκες, ή ένας άντρας και μια γυναίκα, ή ένας εγγαστρίμυθος με μια κούκλα – ή ακόμη και παιδιά. Εξάλλου, όπως επιμένω σε κάθε αντίστοιχη εισαγωγή, νιώθω πως όλες οι αφηγήσεις απευθύνονται σε παιδιά – οι ενήλικοι είναι ήδη πνευματικά νεκροί, γυαλιστερά ταριχευμένα πτώματα.

 

Το Fraternité γράφτηκε για δύο πρόσωπα – για δύο ανθρώπους που παλεύουν για το «άγγιγμα της αδελφοσύνης». Ωστόσο, ίσως κάποτε γίνει τεχνικά δυνατόν να παιχτεί από έναν μόνο ηθοποιό (αυτόν που θα έπαιζε τον Λ) απέναντι από έναν καθρέφτη (όπου το είδωλο του Λ θα ήταν ο Χ). Νομίζω πως θα μου άρεσε τούτη η ιδέα, ιδίως στο τέλος του έργου, την ώρα που σβήνει το φως: τότε το σαρκωμένο σώμα και το είδωλο μοιραία θα γίνονταν ένα – και θα επέστρεφαν στο τίποτε (ή όπου αλλού). Κάτι τέτοιο θα ήταν, για τα δικά μου μάτια, συναρπαστικό – ή και λίγο πιο αληθινό.

 

 

θ. τ.  – Απρίλιος 2012