Μια σημείωση για την Αληθινή ιστορία της Αΐντας και του Ρανταμές

 

 

            Η Αληθινή ιστορία της Αΐντας και του Ρανταμές γράφτηκε μέσα στην τετραετία 2001-2005 (η πρώτη γραφή είχε ολοκληρωθεί το καλοκαίρι του 2001). Σε βιβλίο εκδόθηκε το καλοκαίρι του 2005 από τις εκδόσεις Μauve, μαζί με 17 εικόνες της Έλενας Ναβροζίδου (ειδικά καμωμένες για το βιβλίο), και διακινήθηκε μαζί με το 10ο τεύχος του ομώνυμου περιοδικού.

 

            Ουσιαστικά εκδότρια της Αληθινής Ιστορίας ήταν η αδελφή μου Αγγελική Τριαρίδου: την πίστεψε, με τον πρωτοεφηβικό ενθουσιασμό της, από τότε που της την περιέγραψα ως ασαφή ιδέα και την έφτασε μέχρι το τυπωμένο βιβλίο. Δεν μπορώ να της αντιγυρίσω τίποτε άλλο από την ευχαριστία μου – ίδιως όταν σκέφτομαι πως η επιμονή της ήταν που με οδήγησε σε μια τελική μορφή (αν, βέβαια μπορούμε να λέμε τόσο εύκολα μια τόσο βαριά κουβέντα).

 

            Κι εφόσον μιλάμε για τη μορφή: η Αληθινή ιστορία είναι μια ακόμη αφήγηση – και κατά συνέπεια (και όπως κάθε αφήγηση) επιμένει πως δεν υπάρχει αληθινή ιστορία παρά ανθρώπινες λαχτάρες, άλλοτε εκτεθημένες στο φως κι άλλοτε κρυφές στο σκοτάδι. Ίσως γι αυτό να στέκομαι απέναντι από την Αΐντα του Βέρντι: Ναι, μεγάλη όπερα, ανεπανάληπτη, μα ελπίζω να υπάρχει και μια άλλη εκδοχή του κόσμου, πέρα τη Marcia των νικητών που περιφέρουν αιχμαλώτους σε απαίσιους θριάμβους.

 

            Το βιβλίο αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη της φίλης μου Τίνας Χρόνη (1974-2003), με την οποία βρεθήκαμε πολύ κοντά στα χρόνια 1993-1995. Θυμάμαι πως της Τίνας της άρεζαν πολύ οι ιστορίες με ήρωες που αρνούνται να συνηθίσουνε τα εντομοκτόνα και τις βραδινές προσευχές – εξάλλου κάτι τέτοιο νομίζω πως γύρεψε και στη ζωή της.

 

 

            Θ. Τ. – τέλη του καλοκαιριού του 2005