θανάσης τριαρίδης   * Οιδίνους

 

 

Οιδίνους

   πλεκτάνη για δύο πρόσωπα σε δυο πράξεις
 

 

~

 

 

σημείωση

 

 

Και ο Οιδίνους (όπως και κάθε άλλο γραπτό μου) είναι (σωστότερα: θα ήθελα να είναι) μια ακόμη αφήγηση προορισμένη για να διαβαστεί. Η θεατρική φόρμα που χρησιμοποίησα ήταν μονάχα το μέσο που ένιωσα προσφορότερο για να καταγράψω μια ιστορία για την πανάρχαια πλεκτάνη που μπορεί να εγκατασταθεί γύρω από την ύπαρξη – ή και μια ιστορία για το κουκούλι που φτιάχνει ο ανθρώπινος νους προκειμένου να υπερασπιστεί (: να δικαιώσει) τον ακατάληπτο εαυτό του.

 

Για τον Οιδίνου (που διαβάστηκε και διορθώθηκε από τον Γιάννη Ευαγγέλου) ισχύουν όσα μονότονα σημείωνα και για τα προηγούμενα «θεατρικά έργα» μου: δεν γνωρίζω αν είναι παραστάσιμο κείμενο· η ενδεχόμενη «θεατρικότητά» του παραμένει (και πάλι και διαρκώς) ένα ζητούμενο για μένα. Οι σκηνικές (;) οδηγίες που ενσωμάτωσα στο «έργο» ήταν μονάχα ένα κομμάτι της αφήγησης. Αν κάποιος σκηνοθέτης μιας μελλοντικής παράστασης (ή όποιος άλλος) νιώσει πως δεν του είναι χρήσιμες, ας τις αγνοήσει ή ας τις αλλάξει. Η αλλαγή του σκηνικού χώρου σε κάτι άλλο πιθανώς να υπηρετήσει μια (τολμηρότερη;) σκηνοθετική γραμμή – στην οποία, όπως και σε κάθε άλλη, εκ προοιμίου συναινώ. Και φυσικά δεν έχω αντίρρηση αν οι ρόλοι του «άντρα» και της «γυναίκας» παιχτούν από ηθοποιούς του αντίθετου φύλου, ή αν παίξουν δύο άντρες ή δύο γυναίκες ή δύο άντρες ντυμένοι γυναίκες ή ένας εγγαστρίμυθος με μια κούκλα – ή ακόμη και παιδιά. Εξάλλου, όπως επιμένω σε κάθε αντίστοιχη εισαγωγή των «έργων» μου, νιώθω πως όλες οι αφηγήσεις απευθύνονται σε παιδιά – οι ενήλικες είναι ήδη πνευματικά νεκροί, γυαλιστερά ταριχευμένα πτώματα.

 

Και δεν με πειράζει αν κατά τη διάρκεια της παράστασης κυλήσει αίμα στη σκηνή. Οι θεατές θα ξέρουν πως είναι θέατρο, κάτι που συμβαίνει στα ψέματα.

 

Κι ούτε θα με πείραζε αν οι δυο ηθοποιοί μιας ενδεχόμενης παράστασης είχανε εξαρχής (από την πρώτη σκηνή) βγαλμένα τα μάτια τους – και παίζανε ψηλαφητά τους ρόλους τους, παραδομένοι στη συνθήκη της τυφλότητας. Και πάλι όλοι θα αντίκριζαν το φριχτό θέαμα και θα ξέρανε πως είναι μια σύμβαση, ένα ψέμα, μια τυφλή πλεκτάνη της ανθρώπινης ανεπάρκειας μέσα στην επικράτεια του θεάτρου.

 

 

θ. τ. – Μάιος 2013